კატეგორია: ეზბას სერია

სამი ღამე ეზბაში. აქლემებთან ერთად ვიარე, რომლებსაც ათწლეულების წინ დაცულ ბავშვებს ახსოვთ. მარცხენა ხელით დასხმული ყავა გავსინჯე - მისასალმებელი ჟესტი, რომელიც წერილობით ისტორიას უსწრებს. მინახავს, ​​როგორ გადასცა ბაბუამ შვილიშვილს ზღაპრების ალი და შვილიშვილი ცეცხლზე ტოტს დებდა ხელებით, რომლებიც ერთ დღესაც დაბერდებოდა და ამინდისგან გაცვეთილი იქნებოდა. მეგონა, ახლა მივხვდი. მეგონა, უდაბნომ ყველაფერი მაჩვენა, რისთვისაც მოვიდა. შემდეგ მზე ჩავიდა. და ცას ცეცხლი წაეკიდა. ლურჯი საათი. მას „ლურჯ საათს“ უწოდებენ - იმ წარმავალ მომენტს მზის ჩასვლასა და სრულ სიბნელეს შორის, როდესაც სამყარო სუნთქვაშეკრულია. უდაბნო ამ საათს დედამიწაზე ყველაზე უკეთ იცნობს. სადილის კოცონის ჩამქრალი ნაკვერჩხლის მახლობლად ნაქსოვ ხალიჩაზე ვიჯექი. მაჩბუს თეფშები გადაწურული იყო. ყავა დასხმული და მიღებული იყო. ბავშვები ფერმის სახლში ბალიშებზე დასაძინებლად გაგზავნეს, მათი სიცილი ზრდასრულთა ხმების რბილ ჩურჩულში ჩაქრა. ნასერი ჩემს გვერდით იჯდა და არაფერს ამბობდა. დიდხანს ვუყურებდით. დასავლეთის ჰორიზონტიდან უკანასკნელი ნარინჯისფერი ნათება გამოჩნდა. დიუნები, რომლებიც რამდენიმე წუთის წინ ქარვისფერ და ვარდისფერ ფერებში იყო შეღებილი, სილუეტებად იქცნენ - მუქი ტალღები გაყინულიყო ღრმა ცის ფონზე. შემდეგ პირველი ვარსკვლავი გამოჩნდა. არა უეცრად. არა დრამატულად. უბრალოდ... იქ. სინათლის ისეთი მკრთალი წვეთი, რომ კინაღამ ვერ შევამჩნიე. „იქ“, - რბილად თქვა ნასერმა და მიუთითა. „ეს. იცი მისი სახელი?“ მე არ ვიცოდი. „დასავლეთში მას სხვანაირად ეძახიან. აქ კი ალ თურაიას ვეძახით“. ის შეჩერდა. „პლეადები. შვიდი და, ამბობ. ჩვენთვის ისინი ნიშანია. როდესაც ალ თურაია ამოდის, გრილი სეზონი იწყება. როდესაც ის ჩადის, სიცხე ბრუნდება. ჩვენი წინაპრები მას უყურებდნენ. მათ იცოდნენ, როდის დარგვა, როდის...

მეორე თავში გიამბეთ რიმა აქლემის შესახებ. მარცხენა ხელით დასხმული ყავის შესახებ. იმ შეგრძნებაზე, როცა ვარსკვლავებით მოჭედილ ცის ქვეშ ჯდომა გეუფლებოდათ, თითქოს უსასრულობაში იყურებოდით. ​​მაგრამ როდესაც იმ ღამეს აბუ-დაბიში ვბრუნდებოდი და ქალაქის შუქებს ჰორიზონტზე ვუყურებდი, ერთი კითხვა მიტრიალებდა თავში: ვის ემახსოვრება ეს ორმოცდაათი წლის შემდეგ? შუშის კოშკები ისევ იდგება. გზები ისევ უნაკლო იქნება. სავაჭრო ცენტრები ისევ ბრწყინავენ. მაგრამ ყავის დუღილის ხმა ღია ცეცხლზე? აქლემების სახელები? პალმის ხეების ჩრდილში მოთხრობილი ისტორიები? ვინმე ისევ მისმენს? მომდევნო კვირას „ეზბაში“ დავბრუნდი ამ კითხვით გულში. და იქ აღმოჩენილმა ყველაფერი გამაოცა, რაც კი აქამდე მინახავს. ყველაზე პატარა ხელები გვიანი შუადღე იყო, როცა მივედი. მზე ნელა იწყებდა ჩასვლას და ფერმას თაფლისა და ჟანგის ფერებში ღებავდა. მაგრამ დღეს რაღაც განსხვავებული იყო. ყველგან ბავშვები იყვნენ. დაახლოებით ექვსი წლის ბიჭი ფინიკის პალმებთან ახლოს ქათამს მისდევდა, მისი სიცილი მთელ ტერიტორიაზე მუსიკასავით ისმოდა. ორი პატარა გოგონა იჯდა აქლემის ვოლიერთან და პალმის ფოთლებს ისეთ რამედ ქსოვდა, რაც ჯერ ვერ ვიცანი. აბდულაზიზის გვერდით, კოცონთან ახლოს, მოზარდი - დაახლოებით თოთხმეტი წლის - იდგა და ყურადღებით აკვირდებოდა, როგორ ზომავდნენ და წურავდნენ ყავის მარცვლებს. ეს ტური არ იყო. ეს ოჯახური იყო. „დღეს პარასკევია“, - ამიხსნა ნასერმა და ღიმილით ჩემს გვერდით გამოჩნდა. „პარასკევი ოჯახისთვისაა. ყოველ კვირას აქ მოვდივართ. ყველანი. ძმები, დები, ბიძაშვილები, ბებია-ბაბუები, ბავშვები. ეს მხოლოდ ჩვენი სამსახური არ არის. ეს ჩვენი ცხოვრებაა“. მან ჩვენს წინ მდებარე სცენისკენ მანიშნა. „ბავშვები ქალაქში იზრდებიან“.

მზის ჩასვლისას „ეზბას“ კარიბჭესთან დაგტოვე. სიჩუმეზე გიამბე. მიწისა და კვამლის სუნზე. იმ შეგრძნებაზე, თითქოს ტურისტულ ღირსშესანიშნაობებში სიარულის ნაცვლად, ვიღაცის პირად მეხსიერებაში ხარ მიწვეული. მაგრამ როგორც კი დიუნებზე პირველი ვარსკვლავები გამოჩნდა, ნამდვილი მოგზაურობა ახლა იწყებოდა. სწორედ აქ იწყებს უდაბნო ლაპარაკს. და თუ მზად ხარ მოუსმინო - ნამდვილად მოუსმინო - ის მოგიყვება ისტორიები, რომლებსაც სამუდამოდ თან დაჰყვები. ყავა, რომელიც არასდროს წყდება დასავლეთში ყავა საწვავია. ეს არის ის, რასაც ქაღალდის ფინჯნით იღებ უფრო მნიშვნელოვანი ადგილისკენ მიმავალ გზაზე. აქ, „ეზბაში“, ყავა ენაა. როდესაც სიბნელე ჩვენს გარშემო ჩამოწვა, აბდულაზიზმა ჩვენი პატარა ჯგუფი შესთავაზა, რომ ცეცხლთან ახლოს ნაქსოვ ხალიჩებზე შეკრებილიყვნენ. დალა - ეს ელეგანტური, მოხრილი ყავის ქვაბი გრძელი ონკანით - უკვე ცეცხლზე თბებოდა. „ეს მხოლოდ სასმელი არ არის“, - განმარტა ნასერმა და ძმასთან დაჯდა. „ეს მისალმებაა. ეს კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება. ეს ნიშნავს „აქ უსაფრთხოდ ხართ“. მან გაჰვას (არაბული ყავის) მომზადება დაიწყო, როგორც ბაბუამ ასწავლა. მწვანე კარდამონის ჩხირები, ნაზად დაჭყლეტილი. ცოტაოდენი ზაფრანა, იმდენად ძვირფასი, რომ ოქროვით იზომება. ცოტაოდენი ვარდის წყალი. და ყავის მარცვლები - არა მუქი და ზეთოვანი, როგორც ესპრესო, რომელსაც მიჩვეული ვარ, არამედ ოდნავ შემწვარი, უდაბნოს ქვიშის ფერი. არომატი, რომელიც ქვაბიდან ამოდიოდა, არაფრისგან განსხვავდებოდა, რაც კი ოდესმე მიგრძვნია. ყვავილოვანი. ცხარე. უძველესი. რატომ მარცხენა ხელით? როდესაც ყავა მზად იყო, აბდულაზიზმა დასხმა დაიწყო. ქარვისფერი სითხე დალადან პატარა, უსახელო ფინჯანებად იღვრებოდა. და სწორედ მაშინ შევნიშნე ის, რაც სრულიად გამომრჩებოდა, ნასერი რომ არ მიჩვენებდა. ის მარცხენა ხელით ასხამდა. ბევრ კულტურაში მარცხენა ხელს... უფრო სწორად, ნაკლებად...

თუ აბუ-დაბიდან ალ-აინამდე გზატკეცილზე საკმარისად სწრაფად იმოძრავებთ, შეიძლება ეს ადგილი ვერ შეამჩნიოთ. დაინახავთ თანამედროვეობის ჩვეულ ბუნდოვანებას - მოხდენილ მანქანებს, მინის ფასადებს, უნაკლო გზებს, რომლებიც ლანდშაფტს კვეთენ, რომელიც თითქოს თავად დროის მიერ არის დახატული. მაგრამ თუ შეანელებთ - ნამდვილად შეანელებთ - და მთავარი გზიდან ისეთ ბილიკზე გადაუხვევთ, სადაც ასფალტი ქვიშას უთმობს ადგილს, აღმოაჩენთ ისეთ რამეს, რაც ტიპურ ტურისტულ ბროშურებში არ ჩანს. თქვენ იპოვით ემირატების სულს. თქვენ იპოვით ეზბას. გულწრფელად გეტყვით: როდესაც პირველად გავიგე „ეზბას გამოცდილების“ შესახებ, სკეპტიკურად ვიყავი განწყობილი. არქიტექტურული საოცრებებითა და რეკორდული ღირსშესანიშნაობებით ცნობილ ქალაქში, რამდენად კარგი შეიძლება იყოს სინამდვილეში „უდაბნოს ფერმა“? ვცდებოდი. არა მხოლოდ ვცდებოდი; სულელი ვიყავი, რომ მეგონა, რომ პიქსელები და ფოლადი ოდესმე შეძლებდა ისტორიასა და გულთან კონკურენციას. წარსულის ჩურჩული როგორც კი ეზბაში მანქანიდან გადმოხვალთ, ქალაქის ხმაური არა მხოლოდ ქრება, არამედ ორთქლდება. ისეთი ღრმა სიჩუმე დაგხვდებათ, რომ მძიმედ გეჩვენებათ, რომელსაც მხოლოდ ღაფის ხეების შრიალი და აქლემების შორეული, ნაზი ღრიალი არღვევს. ეზბა, ტრადიციულად, უბრალო ფერმაა. თავშესაფარი. ადგილი, სადაც ოჯახები ქალაქის ზაფხულის სიცხისგან თავს იკავებდნენ და მიწასთან ერთად ცხოვრობდნენ. მაგრამ აქ დგომისას, აღდგენილი შენობების ყურებისას, ხვდები, რომ ეს უფრო მეტი იყო. ეს იყო საკლასო ოთახი. შეკრების ადგილი. თავშესაფარი. კარიბჭეში გავლა ნაკლებად ჰგავს ტურისტულ ღირსშესანიშნაობაში შესვლას და უფრო მეტად ვიღაცის პირად მეხსიერებაში მოწვევას ჰგავს. აქ ჰაერს განსხვავებული სურნელი აქვს. მიწის, ფინიკის სიროფის, თაობების განმავლობაში ერთსა და იმავე ადგილას დანთებული ცეცხლის კვამლის სუნი. მასპინძლებთან შეხვედრა ეს არის